प्रगल्भता

 संक्षिप्त कथा 

प्रगल्भता 

“आई, तुला यातलं काही कळत नाही. तू माझ्या गोष्टींमध्ये नको लक्ष घालत जाऊस”, तिचा किशोर वयीन फटकन बोलून गेला. ती त्याच्या विषयाच्या काही निर्णयांमध्ये सुचना करत होती. परंतु मिसरूड फुटायला लागलेला मुलगा लागले असं बोलेल. असं तिला मुळीच वाटले नाही. तिच्या मनाला असह्य वेदना झाल्या.

नि अश्रू डोळ्यांत तराळले.

परंतु आई म्हणून ती जुन्या वळणाची असली तरी विचारांची पक्की होती. तिने अश्रूंना पापणीच्या कळ्यांजवळच भावनांच्या संयमाचा बांध घातला.

त्याच्याकडे स्तब्धपणे पाहिले नि स्वयंपाक घरात निघून गेली. काही क्षण अनामिक शांतता पसरली. या शांततेतही स्वयंपाक घरातून भांड्यांचा आवाज येत नव्हता. 

परंतु काही वेळाने तिला पाऊलांचा आवाज आला.

ती विसरेल कशी! गेली केवळ सुरुवातीची पाच सातच नव्हे तर एकूण १८ वर्ष या पाऊलांनी तिच्या मनावर आधी राज्य गाजवलं होतं. 

चिरंजीव हळूच येऊन आईच्या पाठीशी उभी होते.

ती नेहमी प्रमाणे गोड स्वरात म्हणाली, “बोल बाळा, काय खायला देऊ?”

नि त्याच्याकडे वळली.

तो हात जोडून उभा होता.

म्हणाला, “आई, माझं चुकलं. मी तुला असं बोलायला नको होतं. मला माफ कर”. 

आता मात्र तिच्या अश्रूंनी पापण्यांच्या कडा ओलांडल्या. ते भळाभळा वाहत होते. 

ती स्वतःला सावरत म्हणाली, “बाळा, आई भावनिक अधिक आणि व्यावहारिक कमी असते. म्हणून तुझे भविष्यातील सगळेच निर्णय मला मान्य असतील.”

त्यावर तो म्हणाला “मी देखील यापुढे कोणत्याच प्रकारची घाई करणार नाही”. 

एव्हाना मातापुत्राच्या संवादाचा विहंगम संगम पाहून ‘प्रगल्भतेला’ धन्यता वाटत होती.

अलक ५७५

त्याचे तरुण मुलासोबत खूप वाद होत होते. तो एकदा तिला म्हणाला, “मी नेहमी मुलाचा एक चांगला मित्र व्हायचा प्रयत्न करतो. पण असे का होते?”

ती क्षणभर थांबून म्हणाली, “‘मैत्रीतील मोकळीक’ यावर विचार केला आहेस?”

तो स्तब्ध होऊन तिच्याकडे पाहत राहिला. त्याचे तिच्यावर आजवर गाजवलेल्या अधिकाराने मन व्यथित झाले.

त्याचे यानंतर मात्र कधीही मुलगा आणि पत्नी यांच्यासोबत वाद झाले नाही.