.jpeg)
'फ्लॅशबॅक' हा प्रामुख्याने चित्रपटांचा विषय. तर नाटकांना असते ती थीम. अत्यंत छोटा, अत्यंत सूक्ष्म असा विषय घेऊन, गाभा घेऊन नाटककार नाटक लिहीत असतो. जो की विषय प्रामुख्याने एखाद्या छोट्याशा अशा कथेचा होईल असे वाटते, तो विषय नाटककार त्याच्या कौशल्याने सबंध नाटकाचा बनवत असतो. मूळ त्या विषयाकडे पाहिले तर सुरुवातीला आपल्याला असे वाटते की, हा विषय इतका सूक्ष्म आहे की याचा एक वटवृक्ष तयार होईल का नाही. परंतु नाटककार त्याच्या कौशल्याने त्या सूक्ष्म अशा विषयाला न्याय देत सबंध नाटकाची रचना करत असतो. आणि नेमकं याच पद्धतीने 'दादा एक गुड न्यूज आहे' हे नाटक कल्याणी पाठारे यांनी अत्यंत कौशल्याने लिहीले आहे.
धक्का तंत्र तर सर्वच ठिकाणी वापरावे लागत असते. परंतु नकळतपणे नाटकाच्या सुरुवातीलाच जो काही नाटकांमध्ये विषय मांडायचा आहे तो अगदी पहिल्या पाच मिनिटातच जाहीर करून टाकणे म्हणजे नाटक खूप समर्थपणे पेलण्याचे ते एक दर्शनच आहे. आणि नेमकेपणाने 'दादा एक गुड न्यूज आहे' या नाटकाच्या सुरुवातीच्या पहिल्या पाच मिनिटांमध्ये अवघ्या वीस वर्षांची धाकटी बहीण दादाला गुड न्यूज देते. आणि खरे तर नाटकाच्या काही वेळानंतर हा विषय फुलवत जात समोर येईल आणि मग नाटकाच्या मूळ गाभ्यापर्यंत जाऊ आणि नेमकेपणाने तो विषय कळेल अशा आशयामध्ये अशा विचारांमध्ये रसिक प्रेक्षक असतो. परंतु नाटकाच्या सुरुवातीलाच नाटकाचा विषय जाहीर प्रकट केल्यामुळे या नाटकाला एक छान अशा स्वरूपाची उंची प्राप्त झालेली आहे.
अगदी सुरुवातीलाच म्हणाल्याप्रमाणे नाटकातील प्रत्येक प्रसंग अगदी नेमकेपणाने लिहिण्यात आलेला आहे. नाटकातील विषय तोच तोच पद्धतीने समोर न येता कोणत्याही क्षणाला आपण नाटकाच्या मूळ विषयापासून सुटून दूर चालले आहोत, असे कुठेही जाणवत नाही, याचे श्रेय कल्याणी पठारे यांना दिलेच पाहिजे.
आणि सोबतच नाटकाचे दिग्दर्शक अद्वैत दादरकर आणि सर्व कलाकार यांनी ते समर्थपणे पेलले आहे. आपल्या अभिनयातून नाटकाचा विषय प्रेक्षकांपर्यंत यथार्थपणे घेऊन जाण्यामध्ये सर्वजण यामध्ये यशस्वी ठरले आहेत. त्याबद्दल नाटकाच्या सर्व टीमचे मनःपूर्वक अभिनंदन.
आता नाटकाच्या थीम विषयी थोडेसे.
अवघी वीस वर्षाची धाकटी बहीण ज्यावेळेला दादाला गुड न्यूज देते त्यावेळेस 'घाबरलेल्या आणि सावरलेल्या दादा'ची भूमिका उमेश कामत यांनी छानपणे साकारलेली आहे. बाबांपर्यंत पोहोचण्याच्या आधी नक्कीच प्रत्येक वेळेला प्रत्येक मुलाच्या बाबतीमध्ये आई सहाय्यकारी ठरत असते. परंतु त्यासोबतच दादा जर असेल तर आई-वडिलांपर्यंत पोहोचण्याचा मार्ग अधिक सुखकर होत असतो. कारण 'दादा' नावाप्रमाणे सगळा अनुभवही घेतलेला असतो. आणि नकळतपणे त्याच्या दादागिरीचा कुठे ना कुठेतरी धाकट्या भावंडांना लाभ देखील होत असतो.
म्हणूनच गोष्ट कळाल्यानंतरचा सुरुवातीचा चिडचिडपणा आणि नंतर मात्र वडील भाऊ या भूमिकेत जाऊन दादा म्हणून नंतरचं धाकट्या बहिणीला सावरून घेतल्याचा एकंदरीत सगळा भाग हा अत्यंत समर्थपणे यामध्ये आला आहे.
परंतु दादाला दिलेलं एकंदरीत सगळं काही महत्त्व, मानपान, प्रेम हे सगळं सादर करत असताना, कुठेतरी वडिलांना मात्र अगदी ठरवून वाईट ठरवलं, याचं अत्यंत वाईट वाटतं.
'दादा गुड न्यूज आहे' या नाटकात दादा आहे प्रमुख पात्र असल्यामुळे कदाचित नाटककाराला हे नकळतपणे करावं लागलं असेलही. परंतु याच्या ऐवजी नकळतपणे कुठेतरी वडिलांना वेगळ्या भूमिकेतही नक्कीच दाखवता आलं असतं, ही खंत मात्र कुठे ना कुठेतरी जाणवते.
बाकी नाटकातील सर्व जागा कलाकारांनी अत्यंत सुंदरपणे भरलेल्या आहेत. अद्वैत दादरकरची गाणं म्हणताना ची जागा तर विशेष टाळ्या घेऊन जाते. आणि वन्स मोर घेतल्याशिवाय नक्कीच राहत नाही.
आजची तरुण पिढी आव्हान झेलणारी, स्वतःचं करियर करत असताना हा असा वेगळा विषय देखील घेऊन समोर आपल्या येते, ही गोष्ट नाटककाराने खूप छान पद्धतीने नाटकाच्या माध्यमातून मांडली आहे.
अर्थातच नाटकाचे संपूर्ण कथानक सांगणे या ठिकाणी अपेक्षित नाही. तसेच नाटकाचा शेवट सांगणे हे तर निश्चितच नाही. परंतु वेगळा विषय घेऊन मांडलेले नाटक नक्कीच पाहिले पाहिजे, हे मात्र अगदी खात्रीने सांगू शकतो. तेव्हा अवश्य पहा... 'दादा एक गुड न्यूज आहे...'
©हेमंत पोहनेरकर
भ्र.क्र. :- ९५ ९५ ९६ ९९ ८९
