अलक

 

तिच्या लाडोबाने शाळेतील कोणत्याही स्पर्धेत भाग घेतला नाही.

त्याचा संकोचाचा स्वभाव. तिला खूप वाईट वाटले.

तो तिला म्हणाला, "आई, काय करू, मला सगळ्यांमध्ये जाऊन काही करायला खूप भीती वाटते."

मग तिने त्याला श्यामची आई पुस्तकातील 'श्यामच्या पोहण्या'विषयीची गोष्ट त्याला सांगितली.        

अलक

 नुकत्याच कळायला लागलेल्या तिच्या लाडोबाला उत्कृष्ट नृत्य सादर करूनही बक्षीस मिळाले नाही.

तो म्हणाला, "आई, हि पार्सलीटी आहे."

त्यावर तिने त्याला प्रश्न विचारला,

"बाळा, तुझा नृत्य करण्याचा आनंद तू बक्षिसावर अवलंबून ठेवणार आहेस का ?"

अलक

.

शाळेत बक्षीस वितरण झाले.

तिच्या इटुकल्या लाडोबाला एकही बक्षीस मिळाले नाही.

तो हिरमुसून गेला होता.

ती त्याच्या आवडीचे पेढे घेऊन घरी गेली.

घरी गेल्यावर त्याला म्हणाली, "आधी देवाला नैवद्य दाखव आणि मग सगळ्यांना वाट."

"पण आई", तो म्हणाला, "मला तर एकही बक्षीस मिळाले नाही."

त्यावर ती उत्तरली," तू प्रत्येक खेळांत भाग घेतलास ना, त्या साठी हे पेढे आहेत."

अलक

 एव्हाना विमानाचा वेग ध्वनीच्या वेगा जवळ जवळ जाऊन पोहचला होता.

‘सामान्य माणसाच्या जीवनात काय फरक पडला’, यावर शास्त्रज्ञ विचारविमर्ष करत होते.

तेंव्हा त्यांच्या लक्षात आले, 

आपण प्रकाशाचा वेगही साधला तरीही मनुष्याला मनाच्या वेगाचेच वेड अधिक आहे.

अलक

 तो मुलांवर रागवायचा तेव्हा अक्षरशः भांड्यांतून आवाज यायचा. 

त्याची आई त्याला सांगून सांगून थकली तरीही त्याचे ओरडणे थांबणे नाही.

काळ पुढे सरकला त्याची आई आता वयोवृद्ध झाली आहे.

नातवंड तिला श्रवणयंत्र घेण्यापासून परावृत्त करत आहेत.