ती तिच्या इटुकल्या लाडोबाला पाळणाघरातठेवून नोकरीकरण्यास जात असे. तिला काम संपण्यास कधीकधी उशीर होऊ लागला की मनात नोकरी सोडण्याचा विचार येई.
परंतू ती ‘घार उडे आकाशी…’ म्हणत मन शांत करत असे.
तो व्यक्त होत होता. ती आकार घेत होती. काही युगे उलटली. ती पूर्ण साकारली. नि तो अव्यक्त झाला. एव्हाना त्याला लोकं निर्गुण, निराकार म्हणून स...
No comments:
Post a Comment