तो : माझ्याजवळ बसशील.
ती : नको. कुणी बघेल.
तो : माझं जरा ऐकशील
ती : आता नको. पुन्हा कधी.
तो : ठीक आहे.
तू जा.
माझ्या आयुष्याचा गुंता
असाच वाढू दे.
माझ्या एकांताला
पुन्हा रडू दे...
©हेमंत पोहनेरकर
तो व्यक्त होत होता. ती आकार घेत होती. काही युगे उलटली. ती पूर्ण साकारली. नि तो अव्यक्त झाला. एव्हाना त्याला लोकं निर्गुण, निराकार म्हणून स...
No comments:
Post a Comment